Babyborn

– Wat zou je het liefst voor je verjaardag krijgen?
– Dat jullie me me zijn drieën naar bed brengen. En dat jullie de hele dag geen andere taal praten.

Bloem heeft al best veel speelgoed en heeft niet één hele grote hartenwens op speelgoedgebied. Nou ja, diep in haar hart misschien een stoerdere (jongens)fiets, of een Nintendo. Maar ze weet dat ze die toch niet krijgt, want een fiets heeft ze al en we vinden haar nog te jong voor een spelcomputer.

Ze is wel heel stellig over haar feestje. Ze weet precies wie ze wil uitnodigen (uiteraard zijn het weer allemaal jongens) en ze weet ook wat ze wil doen.

Toen ze 5 werd, hebben we voor haar en haar vriendjes thuis een superheldenfeestje georganiseerd. Dat was een groot succes. Vorig jaar gingen ze met zijn allen op Pietensurvival. Dat was ook heel leuk. Vooral de onderdelen waarbij ze heel vies werden, vielen in de smaak. Manlief en ik vonden het ook een bijzonder geslaagd feestje, want wij mochten Survivalpiet niet assisteren. Integendeel, wij werden met een kop cappuccino ‘verbannen’ naar de zithoek met open haard op het terras: ongekende luxe!

Maar hoe leuk dat ook was, dit jaar moeten manlief en ik echt weer aan de bak. Want Bloem weet het heel zeker.
– Mam, dit jaar doen we gewoon weer een feestje thuis!
Dus ‘doen we gewoon weer’ een feestje in en om huis. Bloem wil graag een ‘dino’s die in auto’s rijden’-feestje, maar het lijkt ons beter om het een beetje in te perken. Dus wordt het een dinofeestje. Met onderdelen waarin ze als paleontologen aan de slag gaan – en onderdelen waarin ze dino’s zijn. Zonder auto’s. Manlief en ik zijn een hele tijd zoet met alle voorbereidingen en ook op de dag zelf is het hard werken. Gelukkig krijgen we assistentie van Lune, die af en toe foto’s komt maken, een deskundig oordeel uitspreekt over de ingekleurde dino-t-shirts en frites haalt terwijl wij buiten in de schemering de laatste spelletjes doen.

Maar voor we aan de spelletjes kunnen beginnen, moet er natuurlijk gezongen worden en moeten er cadeautjes worden uitgepakt. Dit jaar zijn het niet allemaal kleine cadeautjes, maar is het een cadeaupakket van al haar vrienden samen. Het is feestelijk ingepakt in doorzichtig folie met linten en ballonnen in verschillende kleuren. Oe, wat spannend, wat zou erin zitten?

Dan zegt één van Bloems vriendjes:
– Straks is het een Babyborn!
Dat vinden ze allemaal hilarisch – ze komen bijna niet meer bij van het lachen.
– Haha, wie wil er nou een Babyborn!

Ik moet ook lachen. Nee, babypoppen en barbies zijn niet aan deze 7-jarige besteed.

Dinofeestje Bloem

Uit het cadeaupakket kwam een prachtige Romeinse arena van playmobil, een coole Hot Wheels-baan en een boek van Dolfje Weerwolfje.

En de dino’s? Die gingen na afloop tevreden naar huis. 

 

It’s my party

Bonkje is naar een feestje. Gelukkig duurt het nog ruim vier maanden voor wij zelf weer de klos zijn. Ik kan me namelijk nog levendig voor de geest halen hoe haar eerstje verjaardagspartijtje verliep…

*****
Maanden van tevoren is Bonkje er al vol van: als ze vijf wordt mag ze een feestje geven! Eindelijk is het moment daar.

Zodra alle prinsesjes binnen zijn, snijden we de prinsessentaart aan. Ik haal het boekje van prinsesje Annabel tevoorschijn. Een boekje dat ik speciaal voor dit moment heb gekocht. Voordat ik vijf regels heb gelezen, vertellen twee prinsesjes enthousiast met me mee. Bonkjes gezicht betrekt. Zij kent het verhaaltje nog niet en kan niet meedoen. Grote fout van mama. Manlief verdwijnt met een protesterende en hevig snikkende Bonkje naar de gang. “Wel zielig voor Bonkje”, zegt één van de prinsesjes. “Heeft ze niet zo goed geslapen? Want dan moet je soms een beetje huilen”. Ik lees het verhaaltje uit. Na een poosje is Bonkje – met rode randjes om haar ogen – ook weer van de partij. Van nu af aan is het koffiedik kijken. Het ene moment is Bonkje door het dolle heen, het volgende moment kan het zomaar weer mis zijn. Na huilbui acht raken we de tel kwijt.

Gelukkig vermaken de andere zes prinsesjes zich wel. Op een paar kleine akkefietjes na (uiteraard willen alle prinsesjes precies tegelijk met één van de twee roze stiften kleuren) zie ik vooral blije gezichtjes.

Omdat we het voor Bonkje ook nog een beetje leuk willen houden, laten we haar onder het motto “de jarige job mag beginnen” bij een paar spelletjes schandalig voordringen. De andere prinsesjes slikken het als zoete koek.

Na het zoveelste drama bij het aardappelpoepen, houden we onze adem in als Bonkje met een rauw ei op een lepel de tuin doorkruist… maar het gaat goed! Stralend huppelt ze terug naar de anderen. We prijzen haar en de andere prinsesjes uitbundig. Ze hebben hun prinsessendiploma’s echt verdiend.

Als het feestje na tweeënhalf uur is afgelopen, zwaaien we zes tevreden prinsesjes – in zelf ingekleurd prinsessent-shirt – uit.

Nadat we de deur dicht hebben gedaan vallen manlief en ik uitgeteld naast elkaar op de bank.