Flip de Beer

maart/ april 2008

Het is het eerste dat Bonkje roept als ze op me afstormt:
Donderdag mag Flip de Beer met me mee!
Flip de Beer mag bij mij logeren!
En ik moet juf helpen herinneren want juf deelt Flip niet zo vaak uit!

’s Avonds voor het naar bed gaan moet ik bij Bonkje komen kijken en laat ze me op haar weekklok precies zien wanneer het donderdag is.

Flip is een logeerbeer. Hij heeft een eigen rugzak met kleren er in en een “dagboek” en hij mag telkens bij een andere kleuter logeren. Als Flip weer mee terug gaat naar school leest de juf aan alle kinderen voor wat Flip allemaal heeft meegemaakt.
Zozo, een beer die kan schrijven? Uhhhhh…nou ja, met wat hulp dan.
Papa’s en mama’s hebben toch tijd genoeg?

En ja hoor, donderdag stapt Bonkje parmantig met Flip over de drempel. Flip moet meteen alles zien en hij moet ook meteen zijn pyjama aan: een smoezelig oud boxpakje van deze of gene. Ik moet me beheersen om zijn kleertjes niet weg te gooien en er nieuwe voor in de plaats te kopen – ik vind het toch een beetje een vies idee. En ik snap het ook niet helemaal – zowel op school als bij de naschoolse opvang heeft ieder kind notabene zijn eigen luizenzak om zijn jas in te doen. Maar luizen zullen wel niet van beren houden.

’s Avonds weet ik Bonkje ertoe te verleiden om Flip in haar prachtige poppenbedje te laten slapen, vlak náást haar eigen bed, in plaats van bij haar ín bed.
Het bedje is een beetje meisjesachtig, maar gelukkig is Flip snel tevreden.
En Nijn kruipt wel gezellig bij hem.

Nadat ik de loshangende blaadjes in het dagboek met plakband weer aan elkaar heb geknutseld, lees ik de verhalen in Flips dagboek. De afgelopen drie logeerpartijen speelden zich allemaal af in Frankrijk of Oostenrijk – tijdens wintersportvakanties. Tja, daar kunnen wij niet tegen op. Gelukkig lees ik dat Flip niet zo van sneeuw houdt en dat hij vooral veel binnen heeft gezeten. Het grappigste in het hele boek vinden manlief en ik eigenlijk de opmerking onder Flips laatste avontuur. Ergens tijdens die logeerpartij zijn er twee bladzijden uit het boek gevallen en spoorloos verdwenen. De desbetreffende gastpapa en gastmama laten weten dat ze zich heel diep schamen…

Tja het zal je maar gebeuren…..
Gegrepen door dit verlies slaat mijn fantasie op hol. Onze hond vindt Flip wel erg lekker ruiken….

“Bonkje moest naar bed en was zo moe,
dat ze vergat Flip mee naar boven te nemen.
Toen Bonkjes mama weer beneden kwam,
bleek dat de hond Flip ook wel erg lief vond.
En lekker.
Stoute hond!
Bonkjes mama veegde de restjes Flip bij elkaar en deed ze in een doosje.
De volgende morgen heeft Bonkje de restjes Flip in de tuin begraven
en haar palmpasenkruis er op gezet.
Dag lieve Flip.”

Ik denk me in hoe dankbaar alle ouders ons zouden zijn. Of zou er dan heel snel een Flip-kloon voor Flip in de plaats komen? Als een soort hulpsinterklaas? Maar dan zie ik Bonkje weer voor me. Stralend en wel, omdat Flip bij háár mag logeren. Nee. De kleuters zouden er niet om kunnen lachen. Flip is heilig.

En dit schreef hij in zijn dagboek na zijn logeerpartij bij Bonkje:

“Hallo daar ben ik weer! Ik ben Flip de beer.
Ik logeerde bij Bonkje deze keer.

Het was wel schrikken bij Bonkje thuis, want er kwam meteen een groot bruin snuffelmonster op me af! O nee!, dacht ik, O no! De Gruffalo!
Gelukkig hield Bonkje me goed vast.
En Bonkje was helemaal niet bang.
Want wat denken jullie? Het was helemaal geen Gruffalo! Het was Zoeff, de hond.

Na het eten regende het nog steeds maar we moesten toch nog even naar buiten om Zoeff uit te laten. Ik zat in Bonkjes draagzak en onder haar paraplu bleven wij lekker droog.
Ik ben blij dat ik geen hond ben, want dan moest ik ook buiten plassen! En buiten was het nat en er was helemaal geen wc papier. Ik snap niet waarom alle oma’s vinden dat ík een vies beest ben, want ík veeg mijn billen tenminste netjes af! Snappen jullie het?

’s Avonds mocht ik vlak bij Bonkje slapen, in een echt poppenbed, samen met Nijn. Dat was heel gezellig!
De volgende dag mocht ik mee naar de naschoolse opvang. Daar was het een beetje feest omdat het bijna Pasen was. De juf ging allemaal spelletjes met de kinderen doen en ’s middags waren er allemaal lekkere broodjes en mocht iedereen een paar chocoladepaaseitjes.

’s Avonds gingen we, na het eten, met Bonkjes papa en mama en Zoeff naar Bonkjes opa en oma. Die hadden óók al een hond!Ik wilde eigenlijk wel eens in de bus en in de trein zitten, maar het was koud en nat buiten. Daarom hadden Bonkjes papa en mama een auto gehuurd. Gelukkig was het niet zo ver rijden als naar Oostenrijk of Frankrijk. Maar er lag wel sneeuw! Ik dacht dat er alleen sneeuw lag in de winter, maar Bonkje zei dat het lente was!

Brrrr! Ik hou niet van sneeuw! Als het sneeuwt wil ik het liefst een winterslaap houden in een fijn, warm holletje.

Vannacht was ik een beetje verdrietig omdat de logeerpartij bij Bonkje al bijna weer voorbij was. Ik vind het ook wel leuk alle kinderen uit de klas weer te zien, maar soms zou ik ook wel eens gewoon bij iemand willen blijven wonen.

En omdat ik een beetje verdrietig was en het liefst weg zou kruipen in een warm holletje met al die sneeuw, mocht ik vannacht heerlijk bij Bonkje in bed liggen. En Bonkje ging ook nog een slaapliedje voor me zingen. Jippie, dat was fijn, ik werd er weer helemaal vrolijk van!

Dag lieve Bonkje, tot een volgende keer!”

Pardon, bij Bonkje in bed?
Ja, inderdaad, de laatste nacht mag Flip bij Bonkje in bed slapen. Maar dan is hij allang getransformeerd van vieze luizenbaal tot springlevend wezen waarvan zelfs Bonkjes mama maar met moeite afscheid kan nemen.

*****
In november 2008 mocht Flip nog een keer bij Bonkje logeren: Hallo, daar ben ik weer!

Nieuwsgierig hoe de naam “Bonkje” is ontstaan? Klik dan op deze link

schooltv – Flip de Beer * schooltv – Koekeloere * Gruffalo – official website * Boekrecensie “De Gruffalo”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.