Twee Sinten en een baby’tje

Als peuter van drie is het soms best hard hollen met je kleine beentjes om je grote zus van negen bij te benen. Vooral aan het eind van het jaar gaat het in een rap tempo.
Eerst heb je op het kinderdagverblijf een mooi egeltje geknutseld. Een lampionnetje. Voor ‘Sint Maarten’ – wat of wie dat dan ook moge zijn. Je grote zus heeft dit jaar op school voor het eerst géén lampion gemaakt maar wil dit feest eigenlijk echt niet missen. Zeker als je thuis niet zo vaak snoep krijgt, is het natuurlijk walhalla. Mama denkt terug aan haar eigen kindertijd, strijkt dan met haar hand over haar hart. Vooruit dan maar, ze wil wel met jullie langs de deuren als het Sint Maarten is. Voorwaarde is dat je grote zus dan nog wel zélf een mooie lampion maakt. Een beetje moeite mag je er wel voor doen. Je zus zoekt mooi paars karton uit, een sjabloon met hondjes en verschillende kleuren vliegerpapier. Samen met mama drukt ze de patronen van de hondjes en hondenpootjes uit het karton (een naald en een opgevouwen handdoek onder het karton dienen als alternatief priksetje). Mama vindt het ook niet leuk als jullie alleen de geijkte liedjes kennen, dus leren jullie nog een ander liedje: ‘Lampionnetje’. Een oude mevrouw is helemaal ontroerd – zo’n kleintje heeft ze nog niet aan de deur gehad – en zo’n mooi liedje heeft ze ook nog niet eerder gehoord.

Bonkje & Bloem zingen ‘Lampionnetje'(.wma)’

Sint Maarten is nog maar nauwelijks achter de rug als Sinterklaas aankomt in Nederland. Samen met je zus mag je soms naar het Sinterklaasjournaal kijken. En je schoen zetten! De eerste avond zing je Sint-Maartenliedjes bij je schoen. Gelukkig helpt je grote zus je bij het leren van Sinterklaasliedjes (In januari zing je nog heel vaak Sinterklaasliedjes, die je nu eindelijk – net iets te laat – goed kent).

En alsof dat nog niet genoeg geweest is allemaal, vieren we ook nog de geboorte van ‘baby’tje-s-Jezus’. Dat vind je wel heel mooi. ‘Baby’tje-s-Jezus is op aard hè?’. Op een dag sta je al helemaal klaar om de deur uit te gaan, om een cadeautje te kopen. Want als er een baby’tje is geboren, ga je op kraamvisite. En daar hoort een cadeautje bij.

Een kwestie van geloof

 

Tijdens het avondeten kan het gesprek over van alles gaan.
‘Geloven jullie in God?’
‘Nee, ik geloof niet in God.’
‘Oh, ik wel. En geloven jullie in die knal?’
‘De oerknal bedoel je? Ja, daar geloof ik wel in.’
‘Geloven jullie dat echt?!’ – Bonkje kijkt ons vol ongeloof aan en zegt dan stellig: ‘nou, daar geloof ik dus ècht niet in!’

Behalve God kan ook een zekere heiligverklaarde bisschop uit Myra nog steeds op een rotsvast geloof rekenen. Vorig jaar vroegen we ons al wel eens af hoe lang dat geloof nog stand zou houden, maar zodra Bonkje ergens vraagtekens bij plaatste, wist ze er meteen wel weer een plausibele verklaring voor te bedenken. En soms is de bewijslast van buitenaf ook wel heel sterk – bijvoorbeeld als je Sinterklaas met eigen ogen jouw naam in zijn nieuwe grote boek ziet schrijven.

En Bloem?
Bloem kijkt mee naar de man met de baard (‘Dat is Sinterklaas’, zegt Bonkje) en naar de pieten die allemaal mooie gekleurde mutsen hebben. Het duurt wel een beetje lang (Sssst! zegt Bonkje). Maar dan mag ze net als Bonkje haar schoen voor de tuindeur zetten. En, terwijl ze net als Bonkje van haar ene been op het andere probeert te wippen (zo hoort dat blijkbaar), zingt ze liedjes met haar. Het is helemaal niet erg als ze een liedje niet kent, want dan luistert ze gewoon goed naar haar grote zus en dan doet ze het na. Het is wel vervelend dat ze die appel niet uit haar schoen mag pakken (‘Nee, die is voor het paard’, zegt Bonkje – het paard? waar?), maar de volgende dag zit er plotseling een mandarijn in, die ze wél mag pakken. En mag opeten. Wat een feest! Oh, en kijk eens, Bonkje heeft de schoen omgekeerd en er komen ook nog een paar ronde minikoekjes uit, mjam! En onder de schoen ligt ook nog een pakje! Een pakje voor Bloem? Hoera, het is een boekje van Nijntje!

‘Nijntje tieguig! Kijk, mama! Mama, Keta kantie weest! In tieguig weest! Vlogen! Savia kantie weest!’

God? De oerknal? Sinterklaas?
Bloem maakt zich er niet druk over. Bloem beleeft en geniet.

*****
Meer Sinterklaasverhalen? Zie:
Teloorgang van de roe (november/december 2008)
Ruilhandel (Sinterklaas 2009)
Babypiet als postpakket (20 november 2010)
Hoofdbrekens voor Hoofdpiet (21 november 2010)

Hoofdbrekens voor Hoofdpiet

‘Wat doe je?”
‘Ik schrijf een brief aan Hoofdpiet. Of ‘ie nu wel tijd heeft om te antwoorden. Want ik wil wél een antwoord.’
Ja, Hoofdpiet, ‘t is maar dat je het weet: zó makkelijk laat Bonkje zich niet afschepen.

‘En wat is dat?’
‘Dat is voor de Huispiet. Kijk, ik heb een pakpapiertje gemaakt met sleutels erop. Het is een soort tasje. En ik heb erop geschreven: voor Huispiet: een sleutel. Mooi hè?’
‘Ik kan het niet zo goed zien vanaf hier. Laat eens kijken?’
Bonkje komt naar me toe en duwt haar knutselwerk onder mijn neus.
‘Zo, mooi hoor. Maar behalve de sleutel zit er nóg iets in, wat is dat dan?’
‘Dat is een briefje aan de Huispiet. “Vraag. Van welke deur was de sleutel?”‘

Het past allemaal nog net in haar schoen: een appel voor het paard, een versierd hart van A-4-formaat voor Sinterklaas, het briefje voor Hoofdpiet en het pakket voor Huispiet.
Als ik niet beter wist zou ik zou bijna denken dat ze inmiddels door heeft hoe de vork in de steel zit en dat zij óns nu voor de gek houdt.
‘Haha, ik stop vandaag lekker twéé vragen in mijn schoen, kijken hoe ze zich daar uit redden!’

Babypiet als postpakket

Bonkje heeft vanavond een briefje aan de Hoofdpiet in haar schoen gedaan.

Voor Hoofdpiet
Hoofdpiet ik word heel erg boos
als je de babypiet meestuurt met de post.
Dat vind ik zielig dus niet doen.
Van Bonkje

En zo zorgt het Sinterklaasjournaal ook voor leuke verrassingen voor papa’s en mama’s, want dochterlief verwacht nu natuurlijk een antwoord. En dat antwoord moet wel aansluiten bij de volgende aflevering, die pas overmorgen wordt uitgezonden. Lastig, als je geen idee hebt wat voor ontwikkelingen er dan weer aan het licht zullen komen. Tijd voor een klein zijspoortje langs de grote lijn.

Dag Bonkje,
Dank je wel voor je brief.
Hoofdpiet heeft helaas geen tijd
om te antwoorden. Hij moet
Wellespiet helpen bij het verschonen
van de babypiet. Wist jij dat
babypieten hele vieze luiers kunnen
maken? Bah.
Schoolschriftpiet.

*****
Zie ook:
Hoofdbrekens voor Hoofdpiet (21 november 2010)
Teloorgang van de roe (november/december 2008)

De wereld van…

Mijn Sinterklaascadeautje aan mezelf dit jaar is een eigen weblog – De wereld van IMS.

Ik was me er niet echt van bewust dat dit op mijn verlanglijstje stond, tot ik de ‘onderstaande’ berichtjes ergens op een forum plaatste.

Waar ik eerst nog allerlei bezwaren opwierp voor mezelf – van “ja maar wie zit er nou op mijn geneuzel te wachten” tot aan ”straks gaat iemand anders met míjn teksten aan de haal” (tegenstrijdig? welnee!), was ik twee weken geleden plotseling zover dat ik vond dat het nú maar eens moest gebeuren.

Ik ben benieuwd of ik mijn gemiddelde aantal berichten per jaar (maar liefst negen tot nu toe dit jaar, als ik dit berichtje niet meereken) ga verbreken komend jaar. Misschien haal ik dan wel een gemiddelde van één bericht per maand.

Notabene: alle onderstaande (oudere) berichtjes heb ik als het ware “met terugwerkende kracht” geplaatst.